Σκιές της νύχτας αγαπημένες...

του Γιάννη Αθανασιάδη

Για όλες τις σκιές που περιφέρονται στους ψυχρούς τσιμεντένιους τοίχους αυτής της άψυχης πόλης. 
Για τις σκιές που απέμειναν μονάχες στα έρημα σταυροδρόμια.
Για τις μεταμεσονύχτιες σκιές που ο αέρας αντηχεί το ουρλιαχτό τους, και τρομάζουν τα χαρούμενα ανθρωπάκια.
Για τις σκιές που με λαχτάρα γλιστρούν έξω από τα κάγκελα της φυλακής τους.
Σκιές της νύχτας αγαπημένες... που θα σιγοσβήσουν το χάραμα... που θα σιγοσβήσουν το χάραμα.
Τούτη την ώρα γίνομαι σκιά κι εγώ και ενώνομαι μαζί σας.

Το υστέρημα της «φτώχειας μας» και το περίσσευμα της καρδιάς μας.

Αυτό το χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν ξεχωριστό!

Ήταν μια πανδαισία συναισθημάτων, γεύσεων, συζητήσεων και τραγουδιού.

Όχι δεν είχε αστακούς και χαβιάρι! Ένα συνηθισμένο κοτόπουλο στο φούρνο είχε.

Δεν είχε ξεχωριστές μουσικές από κουαρτέτα και συμφωνικές ορχήστρες. Τα συνηθισμένα ρεμπέτικα και τις ροκιές που ακούω είχε.

Δεν ήμουν σε κοσμική ταβέρνα και πίστα. Στο τραπέζι του σπιτιού μας ήμουν.

Δεν είχα συντροφιά vip. Απλούς καθημερινούς ανθρώπους είχα για συντροφιά.

Μα τότε, θα αναρωτηθείτε, τι ξεχωριστό είχε.

Είχε την αγάπη και την συντροφικότητα που ανάβλυζε,

Από τα τσίπουρα που μας έστειλε ο συναγωνιστής Γιώργος από τη Δράμα.

Από την παρέα, του (επί της ουσίας) συντροφου Γιάννη!

Από το αυθόρμητο τραγούδι που στόλιζε η φωνή της κόρης μου και η γαϊδουροφωνάρα η δική μου.

Από το χορό της Μαρίας και το γέλιο της Δάφνης.

Από την συζήτηση, που χτίζαμε το όνειρο για μια αναγεννημένη πατρίδα!

Από την αρμονική αίσθηση μιας πληρότητας που την μοιραζόμασταν ολοι!

Αυτήν την σπάνια και πανάκριβη πληρότητα που την βιώνεις μόνο όταν την μοιράζεσαι.

Και που με ένα μαγικό τρόπο δίνει στις γεύσεις, στους ήχους, στο σώμα και στην ψυχή μια λυτρωτική αίσθηση ευτυχίας που κανένα ντάμπλ ντοτ δεν εξαγοράζει!

Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν ξεχωριστά γιατί μοιραστήκαμε το υστέρημα της «φτώχειας μας» και το περίσσευμα της καρδιάς μας.

Είθε κάθε μέρα να είναι Χριστούγεννα για όλο τον κόσμο.

Γιάννης Αθανασιάδης

Το μεγαλείο της μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε αλληλέγγυο ον

Αναμαλιασμένος φώναζε "Δεν προχωράμε σε επικάλυψη της μιας εξουσίας με μια άλλη! Μιλάμε για την ελευθερία των ανθρώπινων κοινοτήτων και την Δημοκρατία"

"Ζαν Λουί αυτό που λέει ο πολίτης Μιχαήλ είναι να διαμορφώσουμε μια ομόσπονδη οντότητα ελεύθερων και δημοκρατικά αυτοδιοικούμενων κοινοτήτων". Είπα προσπαθώντας να κρατήσω μια στάση ενωτική.

"Θα τεθεί στην συνέλευση. Αλλά ξεκαθαρίζω ότι συντάσσομαι με την θέση του φυλακισμένου αγωνιστή Μπλανκί." Είπε ο Ζαν Λουί και έφυγε οργισμένος από το κελάρι που γινόταν οι μυστικές μας συναντήσεις.

Τώρα οκτώ μήνες μετά σέρνομαι πίσω από τα οδοφράγματα, ανάμεσα από το βουνό των άψυχων σωμάτων των συντρόφων μου, προσπαθώντας να φτάσω στην δυτική έξοδο του Παρισιού. Οι κραυγές από την σφαγή των επαναστατών ακούγονταν σαν χορωδία από χιλιάδες στόματα.

Κάπου εκεί άφησα και τον αδερφικό μου φίλο Ζαν Λουί που το άψυχο χέρι του κρατούσε ακόμα την κόκκινη σημαία της κομμούνας.

Ποτέ δεν θα μάθω τι θα γινόταν αν κέρδιζε στην συνέλευση η θέση του Μπλανκί κι αν θα είχε άλλη έκβαση η εξέγερση.

Όμως μέσα σε σχεδόν τρεις μήνες, βίωσα το μεγαλείο της μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε αλληλέγγυο ον.

Α.Β.

Ποιός είσαι εσύ;

 

Ποιός είσαι εσύ;

με ρώτησες.

Μα ότι κι αν σου πω δεν ισχύει.

Πάντα θα είμαι αυτό που το βλέμμα σου και το υποσυνείδητο σου ορίζει.

Θα είμαι έρωτας, θα είμαι εχθρός, μπορεί και φίλος μπορεί κι αδιάφορος.

Ίσως στο τέλος της μέρας να είμαι μια θολή φιγούρα, που αφήνει το φευγαλέο σκίρτημα της πριν χαθεί.

Γι αυτό μη ρωτάς ποιός είμαι να σου πω.

Θα είμαι πάντα αυτό που νομίζεις.

Άσε μονάχα να μοιραστούμε αυτόν τον τυχαίο συγχρονισμό κι αν νοιώσαμε καλά κι αν στο τέλος της μέρας, μου κρατάς ακόμα το χέρι, τότε να είσαι σίγουρη ότι δεν θα ξανανοιαστείς ποτέ σου να ρωτήσεις "ποιός είσαι εσύ";

Κι αν τέλος οι δρόμοι δεν ταιριάζουν, το ίδιο πάλι θα συμβεί

Έτσι κι αλλιώς ο δρόμος αυτός δεν έχει τέλος για έναν πολέμαρχο ανθυποπληβείο!

Ο δρόμος είναι η μοίρα μου κι ο χρόνος ο πόλεμος μου.

Α.Β.

Ένα "Σύμπαν" δομικής βλακείας

Υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως θα ξυπνήσω από έναν απίστευτα βασανιστικό και γελοίο εφιάλτη, που με κάνει και ντρέπομαι, για το απονενοημένο ξεφόρτωμα του υποσυνειδήτου μου!
Και ξαφνικά επανέρχομαι αντιλαμβανόμενος ότι δυστυχώς, αυτή ειναι η πραγματικότητα μας!
Χάνεται η ελπίδα της λυτρωτικής αφύπνισης, από κάποιο αλγεινό εμπαιγμό της νόησης μου από τον Μορφέα!
Και τότε... Η ντροπή ειναι πολύ σεμνή έννοια μπροστά σε αυτό που αισθάνομαι...
Αισθάνομαι ένα ασήμαντο κουαρκ, σε ένα Σύμπαν δομικής βλακείας και αυτοκαταστροφικής οδύνης.
Και... δεν το διασκεδάζω καθόλου αδέρφια.
Δυστυχώς!

Γιάννης Αθανασιάδης

Σισύφεια μοίρα

Τι Σισύφεια μοίρα κι αυτή!

Τι γενετήσιο χάραγμα να φέρνεις άραγε στη ψυχή σου?

Την ώρα που ο ήλιος με ανοιξιάτικη τρυφερότητα χαϊδεύει το πρόσωπο σου.

Την ώρα που ο αγώνας και οι προσπάθειες, νιώθεις να ρίχνουν βάλσαμο στους κουρασμένους ώμους της ψυχής σου.

Την ώρα που νιώθεις δυνατός κι η φλόγα της δύναμης λες "δεν μπορεί να σβήσει".

Την ώρα που ο κατακόκκινος ιβίσκος σε φιλά λικνίζοντας τον λεπτό κορμό του.

Για κάποιο εφιαλτικό λόγο και πάλι, με ένα βουβό και απροειδοποίητο "κρακ" όλα χάνονται.

Και βυθίζεσαι βαθια στον βαλτωμένο κόσμο των δαιμόνων σου.

Στην απίστευτη μοναξιά του ακατανόητου.

Στη φρίκη του "χωρίς αύριο".

Στις πνιγηρές φλυαρίες του όχλου.

Στην απόγνωση των άηχων κραυγών σου.

Τυλιγμένος σε ένα κουβάρι από χιλιάδες κομμένα νήματα επικοινωνίας.

Βουλιάζεις με το βάρος όλου του κόσμου δεμένο στα πόδια σου.

Και ξέρεις ότι πρέπει να αρχίσεις ξανά τον ίδιο επίπονο αγώνα τις ίδιες κοπιώδεις προσπάθειες, για να σταθείς και πάλι πατώντας γερά στα πόδια σου ελπίζοντας πάντα ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που πέφτεις κι όχι η τελευταία φορά που σηκώνεσαι....

Γιάννης Αθανασιάδης

Mύχιες αποχρώσεις

 

Υπάρχουν κάποιες μύχιες αποχρώσεις που διαχέονται μέσα από τα κύτταρα μας και αλλάζουν το φως της μέρας και το σκοτάδι της νύχτας.

Κάποιες μέρες κοσμούν υπέρλαμπρα κάθε τι μικρό κι ασήμαντο γύρω μας, αφήνοντας μια υπαρξιακή μέθη.

Κάποιες άλλες αποσυνθέτουν κάθε ωραίο και μεγάλο αναδύοντας σκιές θανάτου.

Δεν έχουν λόγο κι αφορμή. Δεν είναι παράγωγα της σκέψης.

Δεν νοιάζονται για ζέστη η κρύο. Δεν αλλάζουν με ήλιο ή βροχή.

Είναι ένα αυθύπαρκτο κι αυτόνομο κομμάτι του είναι μας που ποτέ δεν συνδιαλέγεται μαζί μας.

Κάποιες τέτοιες μέρες εμείς απλά τις βιώνουμε και με επίγνωση υποτασσόμαστε στα χρώματα τους.

Γιάννης Αθανασιάδης

Τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων

του Γιάννη Αθανασιάδη

Πάντα τετοιες μέρες θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και την γειτονιά με της προσφυγικές πολυκατοικίες και τα φτωχόσπιτα με τις αυλές!

Τότε που όλα τα παιδάκια λέγανε τα κάλαντα και παίρνανε τα παιχνίδια που είχανε σταμπάρει στην βιτρίνα του ψιλικατζίδικου της κυρα Μαίρης με τις κλωστές και τα κουβάρια. 

Τότε που έπρεπε να κάνω υπέρβαση της αποστροφής μου και να βγω και εγώ σαν όλα τα φυσιολογικά παιδιά να τα πω για να πάρω εκείνο το όπλο που πετούσε μπαλάκια του πινκ πονκ με πεπιεσμένο αέρα.

Τότε που έπρεπε να χτυπήσω την πόρτα της κυρα Ευγενίας που της είχα ρημάξει την μουριά και με κυνηγούσε με το σκουπόξυλο.

Που έπρεπε να τα πω στην κυρα Αμαλία που δεν προλάβαινε να φάει ώριμο βερίκοκο από την βερικοκιά της.

Στον κυρ Λευτέρη που του έσπασα το παρμπρίζ του φολκσβαγκεν με ένα μυτο που έριξα με την μπάλα.

Στις καραμανλουδες που πιστεύαμε ότι κρύβουν κάποιο σκοτεινό μυστικό στο σπίτι τους και γι αυτό συνέχεια κρυφοκοιτούσαν από τα μισάνοιχτα παντζούρια.

Στον κυρ Μπάμπη που του χάλασα την ντιζα από τη βέσπα του παίζοντας τάχα μου ότι έκανα ραλυ όταν την έβρισκα παρκαρισμένη στην είσοδο της προσφυγικής πολυκατοικίας. 

Να μπω σε όλες τις αυλές που την πρωτομαγιά κλέβαμε τον Μάη τρυπώντας τα χέρια μας από τα τριαντάφυλλα που κόβαμε.

Φτωχοί άνθρωποι που ήρθαν ξεριζωμένοι και πάλευαν να στήσουν την ζωή τους. Κι εγώ που, όπως πίστευα, όλο τον χρόνο πάλευα να τους την κάνω πιο δύσκολη, έπρεπε τώρα να τους πω και τα κάλαντα!

Κι όμως!!! 

Όσες φόρες τους χτύπησα την πόρτα αντιμετώπισα το χαμόγελο τους και την γενναιοδωρία τους. Φράγκα δίφραγκα και τάλιρα!! μερικές φορές. Μαζί με κάποιο μελομακάρονο με την Σμυρναίικια συνταγή και ευχές από την καρδιά τους.

Ήταν δύσκολα χρόνια, μα μέσα στις συνοικίες βασίλευε η ανθρωπιά.

Χρόνια πολλά.

Νομιμόφρων σκλάβος

του Γιάννη Αθανασιάδη

 

 

Φίλε νομιμόφρονα.
Δεν οφείλεις καμία νομιμοφροσύνη σε κάτι που σε σκοτώνει.
Ο νόμος δεν ειναι κάτι μεταφυσικό.
Ο νόμος είσαι εσύ είμαι εγώ είμαστε όλοι.
Για σκέψου αυτοί που νομοθετούν (βουλή) και αυτοί που εφαρμόζουν τον νόμο.
Τι σχέση έχουν με τον λαό.
Εγώ θα έλεγα εχθρική εσύ τι νομίζεις?
Μην σε κοροϊδεύουν λοιπόν.
Νόμος που αδικεί το λαό, δεν ειναι νόμος και δεν χρειάζεται να είσαι δικηγόρος για να καταλάβεις αυτό που νιωθεις στο πετσί σου.
Όταν ο νόμος αδικεί τότε η ανυπακοή και η ανατροπή του ειναι χρέος μας.
Και αυτοί οι νόμοι ειναι δοτοί από κάποιους ξένους, εχθρούς του λαού και της πατρίδας μας.
Γι αυτό πάντα θα μας αδικούν.
Αν αισθάνεσαι βολεμένος η ότι τη βγάζεις ακόμα, μη φανταστείς ποτέ ότι θα σε λυπηθούν.
Όσοι επιβιώσουμε θα καταλήξουμε ισόβιοι σκλάβοι εμείς και τα παιδιά μας.

Εκείνα τα σκυλιά που στέκονται σιωπηλά και περήφανα

του Γιάννη Αθανασιάδη

 

Γενικά αγαπώ τα ζώα και ιδιαίτερα τα σκυλιά.

Πάντα είχαμε σκύλο η γάτα ή και τα δύο στο σπίτι.

Από μικρός είχα δημιουργήσει πρόβλημα στη μητέρα μου διότι της κουβαλούσα ότι αδέσποτο έβρισκα στα οικόπεδα γυρνώντας από το σχολείο!

Η δικαιολογία μου ήταν ότι με κοιτούσαν στα μάτια και κλαίγανε.

Τέλος πάντων θέλω να πω ότι έχω ζήσει και κατανοήσει σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα τους.

Θαυμάζω λοιπόν εκείνα τα σκυλιά που στέκονται σιωπηλά και περήφανα, αλλά όταν χρειαστεί να δράσουν είναι άκρως "αποτελεσματικά"!

Ενώ υπάρχουν και αυτά που χαλούν τον κόσμο από τα γαβγίσματα και την φασαρία και όταν τους την πέσουν φεύγουν και κρύβονται κάτω από το κρεββάτι ( Κάϊ- κάϊ - κάϊ ).

Πάντως αγαπώ όλους τους χαρακτήρες των ζώων (ζώα είναι) εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, αυτά που με σκυμμένο το κεφάλι και την ουρά στα σκέλια, μόλις γυρίσεις το κεφάλι σε δαγκώνουν και το σκάνε.

Ε... ναι ... αυτό.

Οι στιγμές της ζωής μας.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Οι σοφοί λένε ότι η ζωή μας είναι το άθροισμα των στιγμών που περάσαμε.

Λένε επίσης ότι η ευτυχία είναι το συναίσθημα μιας στιγμής.

Ας είμαστε λοιπόν ταπεινοί και ευγνώμονες για την κάθε ευτυχισμένη στιγμή που περνάμε και μη την χαραμίζουμε στην ματαιότητα της διαρκούς ευτυχίας.

Κάποτε την Κυριακή

του Γιάννη Αθανασιάδη
   

Κάποτε η Κυριακή είχε την ιδιαίτερη αίσθηση το χρώμα και τις μυρωδιές της! 

Βγαίναμε στις γειτονιές και τις πλατείες. Οι μεγάλοι έπιναν το καφεδάκι τους, οι πιτσιρικαρία μπάλα και άλλα ομαδικά παιχνίδια, και το μεσημέρι ακούγονταν οι φωνές των μανάδων που μας φώναζαν για το μεσημεριανό τραπέζι.

Οι νεολαίοι παίρναν κρυφά το κορίτσι τους και πήγαιναν στις "καφετέριες" της διπλανής συνοικίας ελπίζοντας για ένα φιλί στα κλεφτά.

Υπήρχε πάντα κάτι μαγικό τις Κυριακές.

Μετά ήρθε η ανάπτυξη και η Κυριακή έγινε σαν όλες τις μέρες με το hang over της, τα σκυλάδικα, τα μπαράκια και το life style του βολεμένου καταφερτζή, και της αέναης ευφορίας.

Και σήμερα η Κυριακή είναι σαν όλες τις άλλες μέρες. Μόνο που τώρα είναι σκοτεινή, βουβή, άδεια από ψυχή και συναίσθημα, τα παιδιά εξαφανισμένα από τους δρόμους και τις πλατείες. 
Οι νεολαίοι χωρίς αναμνήσεις κυνηγούν πόκεμον, και οι μεγαλύτεροι θρηνούν τις όμορφες χαμένες Κυριακές.

Κάποιοι λίγοι οργανώνονται για να ξαναδώσουν νόημα στις Κυριακές πριν χαθεί η ανάμνηση και γίνει μια απλή μέρα στο ημερολόγιο.

Το ήθος της πολιτικής εξουσίας

Όταν η αλητεία γίνεται μέσον άσκησης πολιτικής.
Όταν η πολιτεία επιβραβεύει τους νονούς που χρηματοδοτούν και προάγουν την αλητεία.
Όταν η δικαιοσύνη αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων κατά του λαού και της κοινωνίας.
Τότε δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι για το ήθος της πολιτικής εξουσίας, και του νομοθετικού σώματος αυτής της πατρίδας.
Οι θεσμοί της αστικής Δημοκρατίας γίναν όπλα στα χέρια διεστραμμένων εγκληματιών.
Κι εγώ πρέπει να πω καλή Κυριακή.....

Γιάννης Αθανασιάδης

Ένα "εργαλείο" του λαού είναι ο "ηγέτης"

  του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο ηγέτης οφείλει να ειναι ένα "εργαλείο" για την υλοποίηση της βούλησης του λαού, από τα σπλάχνα του οποίου πρέπει να προέρχεται...

Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση δεν μιλάμε για ηγέτη αλλά για τύραννο.

Το τραγικό ειναι ότι συνήθως οι λαοί χρησιμοποιούνται ως "εργαλείο" για την υλοποίηση της βούλησης των ηγετών τους. 

Δυστυχώς, ακόμα και στις Δημοκρατίες η αδυναμία των πολιτών να κατανοήσουν αυτή την απλή προϋπόθεση, στην λογική της ανάθεσης, ωθούν ακόμα και τους ανιδιοτελείς ηγέτες σε αυταρχισμό, εξουσιαστική διοίκηση και εντέλει στην διαφθορά.

Οι "αποξηραμένοι"

του Γιαννη Αθανασιαδη
 

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που αντιμετωπίζουν την ζωή σαν μια μονοσήμαντη διαδικασία.

Που γι αυτούς είναι ακατανόητοι οι άνθρωποι που μπορούν να ερωτεύονται, να κάνουν όνειρα, να εκδηλώνουν τον ευαίσθητο ψυχισμό τους, να νοσταλγούν, να εκτίθενται και παράλληλα να αγωνίζονται για την κοινωνία και το λαό.

Είναι αυτοί που θα χλευάσουν και θα ειρωνευθουν κάθε τι που αναδύει ανθρώπινους "χυμούς".

Είναι οι εθισμένοι νεκροθάφτες της ανθρώπινης διαφορετικότητας και ποικιλομορφίας.

Είναι αυτοί που αποκαλούν τους ποιητές "λαπάδες" και τους στοχαστές ψωνάρες.

Είναι οι άνθρωποι που μπορεί να προσιδιάζουν στο σχήμα και την μορφή, αλλά είναι στεγνοί και άδειοι από τους χυμούς και την ουσία της ζωής.

Άοσμοι και γκρίζοι!

Είναι οι αποξηραμένοι άνθρωποι.

Τις δίσεκτες μέρες

του Γιάννη Αθανασιάδη
 

Είναι κάποιες δίσεκτες μέρες, που βγαίνεις στους δρόμους της ψυχοπολιτείας σου σαν τον επαίτη.

Βουβός περπατάς ανάμεσα σε γκρίζους αγνώστους ελπίζοντας πως κάποια ψυχή θα απλώσει τα χέρια της σε μια αγκαλιά και θα σου πει …

" Έλα γιαβρί μου μη φοβάσαι. Ξέρω σε βασανίζουν πολλά αλλά έχεις καρδούλα που αξίζει. Μη μη όχι! Δεν χρειάζονται όλα αυτά ... σε νοιώθω ... σε ξέρω από παλιά."

Και μετά να σου χαϊδέψει απαλά τα μαλλιά σαν να 'σουν μικρό παιδί, και να σ αποχαιρετήσει με ένα γλυκό φιλί…

Κι εσύ γεμάτος γαλήνη από το αναπάντεχο αυτό αντάμωμα, να γυρίσεις δακρύρροος πάλι στα γνώριμα.

summertime illusion

του Γιάννη Αθανασιάδη

 

Ο αφηγητής στάθηκε στην πάνω πλευρά της πλατείας, ενώ τα γκρίζα χρώματα της καταιγίδας έκαναν το έρημο τοπίο πιο θλιβερό από ότι ήταν (αν μπορούσε να το φανταστεί κανείς πιο θλιβερό).
Οι δρόμοι γύρω από την πλατεία είχαν γίνει χείμαρροι και οι δυο τεχνητές λιμνούλες της, ξεχείλισαν και άπλωσαν τα νερά τους ανάμεσα στα πεσμένα τραπεζάκια και τις καρέκλες του cafe Γαλαξίας.
Κάτω από τους θάμνους κείτονταν νεκροί και οι εφτά κύκνοι με μικρές στάλες αίμα στο λευκό τους φτέρωμα.
Απόλυτη δυστοπία!
Τι γυρεύω εγώ εδώ; αναρωτήθηκε ο αφηγητής και έστρεψε το βλέμμα του προς το cine Σπόρτινκ.
Τότε την είδε!
Ντυμένη με ένα λευκό καλοκαιρινό χιτώνα, σανδάλια και μια λευκή κορδέλα στα βρεμένα της μαλλιά.
Η Janis Joplin τον πλησίασε τρέμοντας κι αυτός έσπευσε να την πάρει προστατευτικά στην αγκαλιά του.
Περπάτησαν έτσι αγκαλιασμένοι μέχρι το Μοναστηράκι. Ήξερε ότι εκεί έπρεπε να χωρίσουν.
Του χάρισε ένα τελευταίο φιλί, συνεχίζοντας μόνη της στην άδεια οδό Ηφαίστου και απαστράπτουσα αναλήφθηκε, ενώ στον ουρανό της Ακρόπολης ακουγόταν η θεϊκή φωνή της να τραγουδά το summertime.
Η καταιγίδα είχε περάσει...
trip 1978

Οι μέρες που θέλω να μη τις ... ζω!

του Γιάννη Αθανασιάδη
 

Υπάρχουν κάποιες μέρες που αισθάνομαι σαν να μη θέλω να τις ζήσω.

Είναι αυτές οι μέρες που ξυπνώ και είμαι φορτωμένος με τον φόνο μικρών παιδιών.
Με τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς γυναικών. Με τον θανάσιμο τρόμο στα μάτια εκατομμυρίων αδυνάτων συνανθρώπων μου.
Με τα απλωμένα χέρια εκατομμυρίων πεινασμένων.
Με τους θρήνους πατεράδων και μανάδων μπροστά στα πτώματα των αγαπημένων τους σε κάποιες βομβαρδισμένες πατρίδες.

Είναι αυτές οι μέρες που κυκλοφορώ με μια θηλιά στον λαιμό και ματωμένα χέρια.

Είναι οι μέρες που θέλω να μη τις ... ζω!

Στα χαλάσματα των "παλαιών"

του Γιάννη Αθανασιάδη
 

Στα άγρια και δυσπρόσιτα υψίπεδα.

Στα χαλάσματα των "παλαιών". 

Εκεί που ο καπιταλισμός δεν έχει να αρπάξει κάτι, εκεί!

Εκεί να πάρω τα αδέρφια μου να φτιάξουμε ανθρώπους που τον τόπο τους θεό τους τον ορίζουν.

Με σεβασμό, με μόχθο και αγάπη να τον περιποιούνται κι Αυτός να τους χαρίζει το Είναι του, την τροφή και την συνέχεια, την Ζωή!

Ο άνεμος κι ο ουρανός, το χώμα κι οι νερόλακκοι, θα ναι η εκκλησία, οι ψαλμοί, και η ιερή μετάληψη.

Αλληλέγγυες κοινότητες ανθρώπων - φύσης.

του Γιάννη Αθανασιάδη

 

Η άμεση σχέση με τον τόπο και η κατανόηση της αλληλεξάρτησης φύσης και ανθρώπου, διδάσκει αυτά που καμιά θρησκεία ή φιλοσοφική πραγματεία δεν θα σου προσφέρει.
Εκεί η "αγάπη" και η "αλληλεγγύη" παύουν να είναι υποκειμενικά συναισθήματα.
Εκεί η "αγάπη" και η "αλληλεγγύη" αποτελούν την γενεσιουργό αιτία της ύπαρξης μας.
Αυτή είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη που μπορεί να αποτελέσει την βάση για το χτίσιμο μιας θαυμαστής και λειτουργικής κοινοτικής αυτονόμησης με την ύψιστη συνειδητοποίηση ότι, δεν φτιάχτηκε το σύμπαν για εμάς.