Το ήθος της πολιτικής εξουσίας

Όταν η αλητεία γίνεται μέσον άσκησης πολιτικής.
Όταν η πολιτεία επιβραβεύει τους νονούς που χρηματοδοτούν και προάγουν την αλητεία.
Όταν η δικαιοσύνη αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων κατά του λαού και της κοινωνίας.
Τότε δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι για το ήθος της πολιτικής εξουσίας, και του νομοθετικού σώματος αυτής της πατρίδας.
Οι θεσμοί της αστικής Δημοκρατίας γίναν όπλα στα χέρια διεστραμμένων εγκληματιών.
Κι εγώ πρέπει να πω καλή Κυριακή.....

Γιάννης Αθανασιάδης

Ένα "εργαλείο" του λαού είναι ο "ηγέτης"

  του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο ηγέτης οφείλει να ειναι ένα "εργαλείο" για την υλοποίηση της βούλησης του λαού, από τα σπλάχνα του οποίου πρέπει να προέρχεται...

Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση δεν μιλάμε για ηγέτη αλλά για τύραννο.

Το τραγικό ειναι ότι συνήθως οι λαοί χρησιμοποιούνται ως "εργαλείο" για την υλοποίηση της βούλησης των ηγετών τους. 

Δυστυχώς, ακόμα και στις Δημοκρατίες η αδυναμία των πολιτών να κατανοήσουν αυτή την απλή προϋπόθεση, στην λογική της ανάθεσης, ωθούν ακόμα και τους ανιδιοτελείς ηγέτες σε αυταρχισμό, εξουσιαστική διοίκηση και εντέλει στην διαφθορά.

Οι "αποξηραμένοι"

του Γιαννη Αθανασιαδη
 

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που αντιμετωπίζουν την ζωή σαν μια μονοσήμαντη διαδικασία.

Που γι αυτούς είναι ακατανόητοι οι άνθρωποι που μπορούν να ερωτεύονται, να κάνουν όνειρα, να εκδηλώνουν τον ευαίσθητο ψυχισμό τους, να νοσταλγούν, να εκτίθενται και παράλληλα να αγωνίζονται για την κοινωνία και το λαό.

Είναι αυτοί που θα χλευάσουν και θα ειρωνευθουν κάθε τι που αναδύει ανθρώπινους "χυμούς".

Είναι οι εθισμένοι νεκροθάφτες της ανθρώπινης διαφορετικότητας και ποικιλομορφίας.

Είναι αυτοί που αποκαλούν τους ποιητές "λαπάδες" και τους στοχαστές ψωνάρες.

Είναι οι άνθρωποι που μπορεί να προσιδιάζουν στο σχήμα και την μορφή, αλλά είναι στεγνοί και άδειοι από τους χυμούς και την ουσία της ζωής.

Άοσμοι και γκρίζοι!

Είναι οι αποξηραμένοι άνθρωποι.

Τις δίσεκτες μέρες

του Γιάννη Αθανασιάδη
 

Είναι κάποιες δίσεκτες μέρες, που βγαίνεις στους δρόμους της ψυχοπολιτείας σου σαν τον επαίτη.

Βουβός περπατάς ανάμεσα σε γκρίζους αγνώστους ελπίζοντας πως κάποια ψυχή θα απλώσει τα χέρια της σε μια αγκαλιά και θα σου πει …

" Έλα γιαβρί μου μη φοβάσαι. Ξέρω σε βασανίζουν πολλά αλλά έχεις καρδούλα που αξίζει. Μη μη όχι! Δεν χρειάζονται όλα αυτά ... σε νοιώθω ... σε ξέρω από παλιά."

Και μετά να σου χαϊδέψει απαλά τα μαλλιά σαν να 'σουν μικρό παιδί, και να σ αποχαιρετήσει με ένα γλυκό φιλί…

Κι εσύ γεμάτος γαλήνη από το αναπάντεχο αυτό αντάμωμα, να γυρίσεις δακρύρροος πάλι στα γνώριμα.

summertime illusion

του Γιάννη Αθανασιάδη

 

Ο αφηγητής στάθηκε στην πάνω πλευρά της πλατείας, ενώ τα γκρίζα χρώματα της καταιγίδας έκαναν το έρημο τοπίο πιο θλιβερό από ότι ήταν (αν μπορούσε να το φανταστεί κανείς πιο θλιβερό).
Οι δρόμοι γύρω από την πλατεία είχαν γίνει χείμαρροι και οι δυο τεχνητές λιμνούλες της, ξεχείλισαν και άπλωσαν τα νερά τους ανάμεσα στα πεσμένα τραπεζάκια και τις καρέκλες του cafe Γαλαξίας.
Κάτω από τους θάμνους κείτονταν νεκροί και οι εφτά κύκνοι με μικρές στάλες αίμα στο λευκό τους φτέρωμα.
Απόλυτη δυστοπία!
Τι γυρεύω εγώ εδώ; αναρωτήθηκε ο αφηγητής και έστρεψε το βλέμμα του προς το cine Σπόρτινκ.
Τότε την είδε!
Ντυμένη με ένα λευκό καλοκαιρινό χιτώνα, σανδάλια και μια λευκή κορδέλα στα βρεμένα της μαλλιά.
Η Janis Joplin τον πλησίασε τρέμοντας κι αυτός έσπευσε να την πάρει προστατευτικά στην αγκαλιά του.
Περπάτησαν έτσι αγκαλιασμένοι μέχρι το Μοναστηράκι. Ήξερε ότι εκεί έπρεπε να χωρίσουν.
Του χάρισε ένα τελευταίο φιλί, συνεχίζοντας μόνη της στην άδεια οδό Ηφαίστου και απαστράπτουσα αναλήφθηκε, ενώ στον ουρανό της Ακρόπολης ακουγόταν η θεϊκή φωνή της να τραγουδά το summertime.
Η καταιγίδα είχε περάσει...
trip 1978

Οι μέρες που θέλω να μη τις ... ζω!

του Γιάννη Αθανασιάδη
 

Υπάρχουν κάποιες μέρες που αισθάνομαι σαν να μη θέλω να τις ζήσω.

Είναι αυτές οι μέρες που ξυπνώ και είμαι φορτωμένος με τον φόνο μικρών παιδιών.
Με τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς γυναικών. Με τον θανάσιμο τρόμο στα μάτια εκατομμυρίων αδυνάτων συνανθρώπων μου.
Με τα απλωμένα χέρια εκατομμυρίων πεινασμένων.
Με τους θρήνους πατεράδων και μανάδων μπροστά στα πτώματα των αγαπημένων τους σε κάποιες βομβαρδισμένες πατρίδες.

Είναι αυτές οι μέρες που κυκλοφορώ με μια θηλιά στον λαιμό και ματωμένα χέρια.

Είναι οι μέρες που θέλω να μη τις ... ζω!

Στα χαλάσματα των "παλαιών"

του Γιάννη Αθανασιάδη
 

Στα άγρια και δυσπρόσιτα υψίπεδα.

Στα χαλάσματα των "παλαιών". 

Εκεί που ο καπιταλισμός δεν έχει να αρπάξει κάτι, εκεί!

Εκεί να πάρω τα αδέρφια μου να φτιάξουμε ανθρώπους που τον τόπο τους θεό τους τον ορίζουν.

Με σεβασμό, με μόχθο και αγάπη να τον περιποιούνται κι Αυτός να τους χαρίζει το Είναι του, την τροφή και την συνέχεια, την Ζωή!

Ο άνεμος κι ο ουρανός, το χώμα κι οι νερόλακκοι, θα ναι η εκκλησία, οι ψαλμοί, και η ιερή μετάληψη.